Met de gedachte aan jou ontsteek ik de kaars ven het eeuwige levensvuur.
De rust van de kandelaar als onbreekbaar fundament.
Je drijft mee op de kringen van de dansende rook, zwervend uur na uur.
Het kader: de nacht, waar geuren de kleuren verdijven.
We lopen in cirkels, kronkelen onder elkaars warme deken,
Beluisteren de stilte van bladgeruis en verre streken.
Het is de coïtale lust die ons beiden wekt en in ons weer het spreken schept.
Ik praat je naar de punt van m’n tong. Je luisteren: m’n zielenbron.
Met de gedachte aan jou sluit ik knijpend de hand.
De mousse die ooit je hart was vloeit van tussen de snijdende vingers.
Ik lik het bloed van m’n armen en zuig m’n palmen leeg.
De lach om je mond verraadt de aanblik van een stervende.
Als we nu es zouden wandelen gaan in het bos?
De wierook van de kruiden snuiven.
Ik laat je verdwalen onder het mos,
De smaak van de liefdesmoord over de lippen druipend.
De gedachte aan jou bezorgt me enkel nog een bladluizige jeuk.
Het ijs waarover m’n leven voortgleed breekt en spiegelt zich in de vijvers van je luchtkasteel.
Enkel de cirkels, kronkelende rook van je uitgebluste kaars,
Zullen nog tijdelijk dit paradijs benevelen.
RV39
