Met geslepen messen tussen de tanden, gepolijst door de dagen.
Over de akkers waait z'n stem, het onderdrukte schreeuwen,
de frequentie die z'n lied tot het geslagen addergebroed zal dragen.
De tijd neemt z'n zang, de roep naar stilte die hem omarmt.
In z'n vage doen en denken, z'n schuivende bewegen,
leeft de meester die z'n leerlingen kneedt.
Hij leert ons als geen ander dat muziek de woorden ontleent.
Hij weert wie hem deert, hij bezweert wie hem begeert.
De weelde van de dagen die hij verliet,
ze vervaagt, hij draagt het in z'n lied.
Hard van geweten, hij draagt z'n weke hart.
Lucien strijdt te velde, ten onder gaat hij niet.
RV39
