Ik beantwoord je vraag naar water
met de korst van m'n stem.
Met trillende hand de kringen rook schrijvend.
De jaren laten wat bezinkt verder drijven.
Een vleug van je adem geeft vleugels.
Gespreid gaan ze strelen
en slaan open tot een vlucht.
't leven wordt pure ontucht.
Je geeft jezelf wat ik niet neem,
vergeeft me om wat ik niet meen.
strevend naar later,
hij grijpt me begrijpend.
Z'n daadkracht: beklijvend.
De jaren laten wat bezinkt verder drijven.
RV39
