Hoog van de toren

Deze tuin met z'n verwilderde ogen
huilt z'n gouden regen over m'n kassen.
Een omarming als de golf
die me zwelgend, brekend af gaat tasten.

De rust druist in deze avond
de aardse rust die de krekels draagt.

In deze droom neem ik je mee
Ik wandel je doorheen het dun uitgestrooide licht
als over rozenblaadjes die ons in deze huwelijksnacht
op weg naar het altaar vergezellen.

Jouw hand in de mijne
huid om huid
huid over huid
Woorden spreken je ogen uit.

Ik weet nog exact wat je me vertelde,
ginds, fluisterend met de avondbries
Ik week uit de standvastigheid
Toen je me er hoog van de toren blies.

RV39

(het blazen is een hulde aan John van Maureen)

Herfstblad

Hoe breekbaar ik in haar hand lag,
als een dor herfstblad te kreunen, steunen
knisperend wachtend op het vernietigende geknijp .
De levenslijn aftastend, de weg naar het eind.

Haar huilen heeft het najaar ingezet.
De tranen hebben de zonnewarmte gedrenkt.
Als stuiptrekkingen, zo delen we nog het bed
de ogen dof, het glas dat weemoed schenkt.

Toch, m'n hart neemt steeds de vlucht naar het hare
het zingt in vele toonaarden
Haar schoonheid huist nog steeds onderhuids,
de liefde waar we ons beiden in schaarden.

Nooit zal ik smeken gaan
nimmer zal ik knielen,
want waar warmte in zachtheid heerst
tiert welig het bezielen.

RV39