De degen van dit land is z'n water
echter


échter


Ik vloei van af naar later
vader





rv39

Herfstgedachte

Het mooie aan schrijven is dat je als mens op wandel gaat in de tuin van je gedachten.  Schrijven is een krachtig herfstbeeld.  Je rakelt doorheen je ideeën, zuivert ze door het pennen.  Elke schrijver is een bladharker.  Je groeit doorheen je ervaringen een forse boom in je hoofd en laat al schrijvend de bladeren overheen je bladen dwarrelen. 

Een herfstgedachte zit vol warm en koud.  Doorheen het gure weer brandt het aardkleurige landschap.  De onoplettende schrijver loopt het gevaar door die overvloed aan kleur en tint in een kleurloos palet te belanden, alwaar grote tegenstellingen en vage penseelstreken z’n schrijfwerk doen verbleken.  Vol weemoed leest de kleurenblinde schrijver z’n pennestreken en verdrinkt in een gevecht om z’n grijze woorden op te smukken.  Het wordt buigen of barsten.   De literatuur kent geen genade.

De eerste koude nacht van het jaar herken je aan de laatste warme dag.  Hoe vroeg sluit de joelende, wroetende menigte zich dan op, om de steden in een klamme stilte te dompelen.  De steden worden aan de rotvaart der dwarrelende amaranten overgedragen.  De kilte worstelt zich om de mensen heen, graaft zich in in hun verstommende tong.  Ze krimpt de mensen, pakt ze in in een vriezige vacht.  Hoe zuiver ook de lucht, des te stoffiger wordt de mens.

Hoe plots deze wending zich ook lijkt voor te doen, reeds gedurende de dag zit de kalme kilte reeds onder de mensenhuid ingegraven.  Bij de invallende duisternis braakt de koude zich een weg doorheen hun bevende handen.  De mens struikelt over de statige steen waarmee de fundamenten van de winter worden gelegd.  Hun geloof brokkelt weg doorheen hun brokkig bevroren tranen.  Wat overblijft is een ijsberg waaronder ze stevig slapen.  Eenieder schuift aan aan z’n eigen buffet.  Dromeloos, tomeloos, zichzelf opvretend, wachtende in een ovencel op het moment dat niet komt. 

Het invullen van een verlangen is geen eindpunt, het is een noodzaak.  Het creëert nieuwe verlangens, houdt de cyclus in stand.  Enkel zo is een streven naar perfectie mogelijk.  Enkel zo ontstaat kunst.  Enkel zo kleurt de dorre schrijver in een schijnbaar sterven z’n schrijfwerk in.

Rv39

Hartstocht

Begrepen worden is een beetje gegrepen worden.

Men zegt over liefde: het is hartstocht,

Echter, waar tocht welig woedt heerst vrijheid.

Waaien is deels in het rond graaien.

Men grijpt en snijdt de orde tot chaos.

Men beeldt uit wat ingebeeld moet worden.

Men dartelt waar men sluipen moet.

Begrepen worden is een beetje gegrepen worden.

Hartstocht zal nooit tot liefde verworden.

RV39