Je blijft een droom

Je te dragen
doorheen dagen als in zwanger zijn.
We leven verstrengeld
met ons leeft zondig de schijn.

Je te raken
met m'n woorden waarop je oor te slapen.
Je leunt tegen ze aan,
de kleffe lucht als tegenlicht.

Je te vragen
je aan de voeten klevend
Je serveert de schotel waaraan de toekomst vreet.
droge fonteinen op het doorregende plein.

Je te wraken
om de sleutel die je onder de deurmat liet
Voor al die bij ons wilde zijn.
de dorpel die dorpelingen verleidt.

Je te maken
vingerpopje van papier.
Je leeft door mijn strelen.
jouw lach is een teken aan mijn wand.

Je te smaken
taal en tong vloeien door mijn lijf
Godin die aan me lurkt
je blijft een droom in mij.

RV
39

Alleen

Ik wandel over de zee.
Alleen.
Rijzend en dalend over golven.
Het schuim weekt m'n bleke kuiten.
Sereen.
Marmeren koppen waar ik over moet.
De horizon als vangnet.
Je weent.
Het zoute zonlicht kleeft je snoet.
Het weekt m'n bleke kuiten.
Alleen.
Wandel je over de zee.

RV39

Vacuüm

De ruimte tussen ons beweegt.
Een vacuüm waarin ons grijpen z'n netten weeft.
"Ik hou van jou" bleekt je lippen.
De kou smeekt de zon om z'n aanbidding.

We omhelzen. Kussen waar we slijmerig slapen.
We behelzen onze smacht in alle macht.
In dromen eten we de vrucht waar we ons overdag aan vergapen.
De dag heeft ons weinig gebracht.

Jij en ik. Gezellig. Gedempt. Het is dit.
We smeken de toekomst om halve dagen.
Beter komt na goed. Dit is wat moet.
Na het vele wachten hebben we niks te vragen.

De voeten dragen veel aarde.
De handen likken het bloed.
De uren stijgen per minuut in waarde.
De zee stuurt haar verwoestende vloed.

De ruimte tussen ons beweegt.

RV39

Vastheid

Je staat hier voor mij
Half aangekleed, de huid die je het meest omklemt doorgevend.
Je bent bij mij, je draagt wat je niet loslaten kunt.
Met je vingers de deken die je blust wevend.

Je kneedt de tijd, schuifelt, de dans die nooit verblijdt.
Je groeit, onzichtbaar, de plant die met de wortels graaft.
Steeds dieper de kilte zoeken, het licht verblindt.
Je bleke ogen kleuren mee met je schroeiende huid.
Ook in jou graven de wortels, het bloeien van een kind.

Je staat hier voor mij
Onbewogen, tegen de wind in leunend.
Letter voor letter, je tong schrijft
Het is deze vastheid waarop we steunen.

De liefde wordt na de daad bedreven.
Het is hoe je voor elkaar bezwijkt.
Na het kreunen komt weer dat leunen en steunen,
ziet men echt hoe men kijkt.
Jouw diepe wortels hebben me verrijkt.

RV39

Laat me

Je spiegelt de zee, moeder van het leven
Je vergiet wrijvend haar zand
Je vergeeft de heuvels hun greep.

Je bouwt je kelders in je schuilen
Je bleekt de zon met schrijvend huilen
Je vergaat tot het stof dat het krijt je geeft.

Laat me in je ogen
Laat me je ogen
Laat me

De plaag bestaat niet
We vreten enkel het dier
dat er het 'best' uitziet

We zieken onszelf
Sterven gerief-lijk
Wenen met elkaar mee.

Laat me in je ogen
Laat me je ogen
Laat me

Ik sta op en zijg niet meer neer
Ik pols naar mijn handen
Ik vergeef de heuvels hun greep

Ik vergiet wrijvend haar zand
Ik spiegel je, moeder, je leeft
Je blik voor eeuwig op de zee.

Laat me in je ogen
Laat me je ogen
Laat me

RV39