Ze danste

Ze danste zich bij me binnen.
Ik gaf het een kans.
In mij zweeft wat anders verloren gaat.
Ik wentel me in de nacht, om haar.
Zet me naast haar zachte zinnen.

We delen een hand,
waarin ons vuurtje laait.
Het stof op onze jas waait op.
Het verdwaalt in de zaal
tot het tegen de lamp verbrandt.

We geven wat we kunnen.
Geven in en om elkaar.
We spreken zonder te zeggen.
Onze blikken lachen vaak.
Leven is het gulle gunnen.


RV39

Dichter, dichterbij.

De wandeling van gisteren
vriest nog aan mijn handen.
Ze kleeft haar adem op mij.
Zo dicht dat ik ze niet kan omarmen.
Dichter, dichterbij.

Op jacht naar slaap schiet ik een geeuw.
De kooi waarin de rust me bindt.

Gisteren waren we met twee.
Lachend van jij naar ik
en we speelden in de wind
die onze hartenwens toeblies.
Hij ruimde onze harten.

Op weg naar daar is nog steeds hier.
De prooi die een sluipweg vindt.

Een nieuwe dag bracht ons zijn licht.
Eerst aarzelend, het tekende ons, languit.
Vandaag spelen we niet mee.
De zweep klapt met ons dicht.
Dichter, dichterbij.


RV39