Groeien

Heb ik je reeds verteld over de dagen van groeien?

Hoe groter ik leefde, bewoog, speelde,
hoe kleiner mijn woorden.
Ik groeide in mijn denken.
Snoeide met de kanker die m'n spreken doorboorde.

Spoedig ben je verloren. Spoedig leg je het leven
naast de afwasborstel in het naschuimende aanrecht.
Riekend naar vergeten vet en rommelige struiken.
Je sluipt naar de dood, pleegt voor onze ogen je eigen moord.

Toch is het gezellig.
Het is enig bij jou te zijn.

Brandweerman. Je blust je eigen hoop.
Delver van de put waarin je rusten moet.
Brancardier. Je draagt je dagen weg.
Brigadier, olifantenrijder, schrijver, eglantier.

Held van dit uur. In je zog de tranen van de menigte.
Ze schreeuwen om jou, plooien de rug in rouw.
Je gaf ons vragen om te eten en braakte die terug in ons leven.
Antwoorden als kolen groeiend, onmogelijk te verteren.

Jij die gaat, wij die je stappen tellen.
Vergeten plaatsen zijn er niet.
Je voeten planten de dauw op onze wimpers.
Onze gedachten strijken neer, verdorde vlinders.

We luisteren naar je reizen, je paradijs, je vertellen.
We wentelen om je graf. Kleven in het zand.
Druipen in de hooikoorts die je dodenkrans ons gaf.
De steen wordt stof en kruidt onze lach.

Het kruis heeft op je kruin zijn nest gebouwd,
Is je aan het bebroeden.
We vliegen onbehouwen verder, gebeeldhouwde herder.
Je blijft vervagend de afgebladderde kudde hoeden.

Het grazen is de vader van het nieuwe groeien.

RV39