Met m'n ogen openen zich de handen.
Bedelend naar de dag.
M'n bloed stroomt naar later.
De strijd terug in de nacht te belanden.
Het venster toont je vluchtende blik.
Je haren druipen van de ruit.
De wind waait je buiten z'n kader.
Je bent 's werelds kostbaarste bezit.
Ik draai de handen om,
zwaai je stappen na.
wroetend doorheen deze leegte,
ben ik het die telkens slapend ga.
RV39
Geen opmerkingen:
Een reactie posten