Hoe breekbaar ik in haar hand lag,
als een dor herfstblad te kreunen, steunen
knisperend wachtend op het vernietigende geknijp .
De levenslijn aftastend, de weg naar het eind.
Haar huilen heeft het najaar ingezet.
De tranen hebben de zonnewarmte gedrenkt.
Als stuiptrekkingen, zo delen we nog het bed
de ogen dof, het glas dat weemoed schenkt.
Toch, m'n hart neemt steeds de vlucht naar het hare
het zingt in vele toonaarden
Haar schoonheid huist nog steeds onderhuids,
de liefde waar we ons beiden in schaarden.
Nooit zal ik smeken gaan
nimmer zal ik knielen,
want waar warmte in zachtheid heerst
tiert welig het bezielen.
RV39
Geen opmerkingen:
Een reactie posten