Deze tuin met z'n verwilderde ogen
huilt z'n gouden regen over m'n kassen.
Een omarming als de golf
die me zwelgend, brekend af gaat tasten.
De rust druist in deze avond
de aardse rust die de krekels draagt.
In deze droom neem ik je mee
Ik wandel je doorheen het dun uitgestrooide licht
als over rozenblaadjes die ons in deze huwelijksnacht
op weg naar het altaar vergezellen.
Jouw hand in de mijne
huid om huid
huid over huid
Woorden spreken je ogen uit.
Ik weet nog exact wat je me vertelde,
ginds, fluisterend met de avondbries
Ik week uit de standvastigheid
Toen je me er hoog van de toren blies.
RV39
(het blazen is een hulde aan John van Maureen)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten