We drijven op elkaar. Wolken houden de wacht.
Ik blaas zachtjes. Je woorden druipen.
We glijden over korrels die keien lijken.
Ons zandkasteel verzuipt met de nacht.
Ik ben de omgevallen, leeggelopen fles op
het tweede schap. Mijn rol is net dat niet te
doen. Niemand die graag scherven raapt.
Ik lig gewoon en slaap.
Je trekt het kruit uit je nagels,
tegen de ochtend, als je handen aan het werk gaan.
Ik houd van je vingers. Zonder hen
zouden je armen enkel slaan. Onze handen
klimmen in elkaar. Ik heb je grijpgraag.
Mijn hoofd rust in je kraag, waar ik lucht
van je krijg, waar ik bouw in de nestels van
je haar. Jouw hals maakt jouw fluisterwoorden
en die hoor ik traag. De ochtend maakt
dromen klaar.
RV39
Geen opmerkingen:
Een reactie posten