Dichter, dichterbij.

De wandeling van gisteren
vriest nog aan mijn handen.
Ze kleeft haar adem op mij.
Zo dicht dat ik ze niet kan omarmen.
Dichter, dichterbij.

Op jacht naar slaap schiet ik een geeuw.
De kooi waarin de rust me bindt.

Gisteren waren we met twee.
Lachend van jij naar ik
en we speelden in de wind
die onze hartenwens toeblies.
Hij ruimde onze harten.

Op weg naar daar is nog steeds hier.
De prooi die een sluipweg vindt.

Een nieuwe dag bracht ons zijn licht.
Eerst aarzelend, het tekende ons, languit.
Vandaag spelen we niet mee.
De zweep klapt met ons dicht.
Dichter, dichterbij.


RV39