Deze herfst

Ook na het afsterven van de bladeren
wil ik nog in je groene ogen kunnen kijken.
Een onversneden groente vol begrip.
Met hun puurheid laten ze hun verlangen blijken.

Ik verlaat m’n bad met het zelfontbrandende water,
droog me met de kalk omheen je lippen,
adem hun nevel, dep ze met m’n stem
en sleep me rillend naar de klippen.

Hier overzie ik m’n spijt
Hier berust ik in m’n zijn
Hier zing ik naar de branding van de tijd

Deze herfst heeft me koud gemaakt.
Ze streek me de kilte door de haren.
Daardoor heeft ze me vrij gemaakt.
Met haar grillen maakte ze me de hare.

Het is een tijd van zegevieren en verleiden.
Het buitmaken van het aardse goed.
Wie niet slaagt blijft ontdaan op de vlakte,
enkel vaag gedenkend: het leven in overvloed.

Daar ondergaat men de spot
Daar, in het slijk in de grot
Daar ligt men afgestoten door elke God

Straks zullen we op het gevallen bladerdek rusten gaan,
verenigd in het omhelzen onze adem warmend.
Alles wat ons niet is blijft buiten staan.
Harde tijden hebben hun charmes.

Ook na het afsterven van de bladeren
kijk ik in je groene ogen.
Een groente die me voedt met begrip.
Hun puurheid heeft me meegezogen.

RV39
01-09-2011