Vastheid

Je staat hier voor mij
Half aangekleed, de huid die je het meest omklemt doorgevend.
Je bent bij mij, je draagt wat je niet loslaten kunt.
Met je vingers de deken die je blust wevend.

Je kneedt de tijd, schuifelt, de dans die nooit verblijdt.
Je groeit, onzichtbaar, de plant die met de wortels graaft.
Steeds dieper de kilte zoeken, het licht verblindt.
Je bleke ogen kleuren mee met je schroeiende huid.
Ook in jou graven de wortels, het bloeien van een kind.

Je staat hier voor mij
Onbewogen, tegen de wind in leunend.
Letter voor letter, je tong schrijft
Het is deze vastheid waarop we steunen.

De liefde wordt na de daad bedreven.
Het is hoe je voor elkaar bezwijkt.
Na het kreunen komt weer dat leunen en steunen,
ziet men echt hoe men kijkt.
Jouw diepe wortels hebben me verrijkt.

RV39