De ruimte tussen ons beweegt.
Een vacuüm waarin ons grijpen z'n netten weeft.
"Ik hou van jou" bleekt je lippen.
De kou smeekt de zon om z'n aanbidding.
We omhelzen. Kussen waar we slijmerig slapen.
We behelzen onze smacht in alle macht.
In dromen eten we de vrucht waar we ons overdag aan vergapen.
De dag heeft ons weinig gebracht.
Jij en ik. Gezellig. Gedempt. Het is dit.
We smeken de toekomst om halve dagen.
Beter komt na goed. Dit is wat moet.
Na het vele wachten hebben we niks te vragen.
De voeten dragen veel aarde.
De handen likken het bloed.
De uren stijgen per minuut in waarde.
De zee stuurt haar verwoestende vloed.
De ruimte tussen ons beweegt.
RV39
Geen opmerkingen:
Een reactie posten