Laat me

Je spiegelt de zee, moeder van het leven
Je vergiet wrijvend haar zand
Je vergeeft de heuvels hun greep.

Je bouwt je kelders in je schuilen
Je bleekt de zon met schrijvend huilen
Je vergaat tot het stof dat het krijt je geeft.

Laat me in je ogen
Laat me je ogen
Laat me

De plaag bestaat niet
We vreten enkel het dier
dat er het 'best' uitziet

We zieken onszelf
Sterven gerief-lijk
Wenen met elkaar mee.

Laat me in je ogen
Laat me je ogen
Laat me

Ik sta op en zijg niet meer neer
Ik pols naar mijn handen
Ik vergeef de heuvels hun greep

Ik vergiet wrijvend haar zand
Ik spiegel je, moeder, je leeft
Je blik voor eeuwig op de zee.

Laat me in je ogen
Laat me je ogen
Laat me

RV39